Ladies Tour of Qatar

Nieuw team 2012

In 2012 maak ik de overstap van doctor naar prof wielrenster op professioneel en sportief vlak. Nieuw team 2012

Topsport Vlaanderen Ridley

Oude liefde roest nooit

Oude liefde roest nooit? Mijn eerste liefde is zes en een half. Eigenlijk had ik ervoor al een supermarkt exemplaar, en daarvoor één in bruikleen. Maar de eerste echte was geheim. Nog niet voorgesteld aan vrienden en familie. De eerste keer een nieuw lief voorstellen aan de ouders is altijd spannend en een beetje vreemd. Eigenlijk wil je met niemand delen. Tegelijkertijd wil je het uitschreeuwen "kijk, die is van mij!". Hij bracht me over onverharde wegen in en rond Maldegem op zaterdag. Steevast gevolgd door een wegrit van 90-100 km op zondag.

Toen was hij perfect. Maar onze wegen groeiden uit elkaar. Niet goed genoeg, ander en beter. Cube LTD, Orbea Occam, Ridley Ignite, Concorde Vincenza in het veld. En de grote liefde voor het hooggebergte strooide nog meer roet in het eten. Trek 2.5, Thompson Antares, Concorde R-blade, BMC Team Pro Machine en Wilier Cento Uno SL bieden veel meer comfort op verharde wegen. Van occasioneel toertocht rijder naar Gran Fondo renster. Materiaal volgt conditie.

Maar toch begint het steeds te jeuken, in september al. Ik moet het veld in! De zin om terug te keren naar de roots. Toertochtjes in en rond Sleidinge volgens het welgekend enduro recept. Zelden staat de crosser of bike op een fietsrek. Heen en terug met de fiets en 45/50 km "koers" in het veld. Elke week een "mini-fondo" met een lokaal prijzenklassement. Wielgrote, gewicht van de fiets, type fiets, wekelijkse trainingsuren, winterdipje, ploegwerk...worden allemaal in rekening gebracht. Wie lost, lost...maar er wordt steeds gewacht....aan de aankomst! Nog snel een cola, koekje en vers lijveken...en dan "en groupe" solidair naar huis

Twee jaar geleden koos ik voor de verstandige voorbereiding. Veel trage duur noodzakelijk met de koersfiets. In 2010/2011 veranderde ik de opzet. Enduro op zaterdag, en koers in het veld. Hartslag veel te hoog volgens de trainingsleer. Maar ik werd sterk! 2011 was mijn beste seizoen ooit en ik legde de basis in het veld. Gecompenseerd en aangevuld met een rustige duur op zondag. En een namiddag zetel zitten, liggen, hangen..met de cross op de achtergrond. Voor mij het perfecte weekend! Het veld, het bos, boerenwegels, single-tracks, zand, ijs, regen, modder...geef het mij maar allemaal. Elk fietsseizoen heeft zijn charmes. Eigenlijk is er geen enkel seizoen waarin ik geen zin heb om te fietsen. Geen enkel terrein...behalve kasseien. Hoewel...

Mijn oude liefde stond verwaarloosd. Zelfs verroest! Zes jaar woon-werk heeft zo zijn tol. Erik had er zijn werk aan. Nu brand new, weliswaar old school 26 inch. Klaar voor die andere oude liefde....mountainbike marathons en strandraces. Next stop 120 km beulwerk van Hoek van Holland naar Den Helder.

2011 en ambities 2012

Eind 2010 stelde ik mezelf de volgende doelstelling voorop. "Het behaalde topniveau in 2010 (3 Ballons) wordt mijn algemeen niveau in 2011. Aanpakken van de zwaktes en verder uitbouwen van en vertrouwen op mijn sterktes. Veel plezier beleven aan het fietsen. Piek: cyclo's in het hooggebergte. Marmotte, Maratona en de Ötzi."

Doelstelling bereikt?

Mijn algemeen niveau in 2011 lag hoger dan in 2010. Dit door te werken aan mijn zwaktes: trapfrequentie, mijn eigen gewicht, daalkunst en parcourskennis. Mijn sterktes: duurvermogen, absoluut vermogen en mentaal doorzettingsvermogen benutte ik in de meeste gevallen optimaal. 8 keer winst bij de dames op 9 deelnames. Het is moeilijk om een regide ranking op te maken van mijn eigen prestaties. Ik was top tijdens de Maratona, Vaujany, UWCT finale in Stavelot en het eerste deel van de Ötz. Winnen is zeer mooi. Maar het gevoel om te pieken en in topvorm te zijn is de grootste voldoening. Als sporter ben ik gegroeid. Na drie jaar Gran Fondo's heb ik een beetje gevonden hoe ik mijn lichaam moet voorbereiden op één topdag, in feite zoals een klassiek renner. Mensen zeggen me dat ik moet genieten van dit moment. Het was misschien mijn beste seizoen ooit.... Afgelopen zes jaar werkte ik als assistent aan het centrum voor EU studies. Wetenschappelijk onderzoeker worden was niet echt een jeugdroom. Ik had goede studieresultaten als student en ben er toevallig ingerold. Na enige jaren ontdekte ik dat ik de academische kringen niet mijn wereld zijn. Maar toch was ik gebeten om af te maken waaraan ik begonnen was, een doctoraat over "Europees klimaatleiderschap" volgens de kritische theorie :-). De wil om te slagen, het intellectueel genot om analytisch te denken en de collega's gaven me plezier in de job. In het bijzonder wil ik mijn promotor, de cyclo professor, bedanken voor die kans. Naast de fiets maar vooral op de fiets. Door de vrijheid in werkschema had ik de tijd om me voor te bereiden op mijn topseizoen. Het kostte me ook zes jaar om één keer voor de professor te eindigen in een cyclo... Voor me ligt nu de onzekerheid. Anderzijds ook de opportuniteit om een nieuwe uitdaging aan te gaan. Plezier in en aan het fietsen. Trainen is voor mij geen opgave. Ik ben een trainingsbeest. Er zijn maar weinig dingen die ik niet graag doe. Behalve dan sprint training en één minuut training. Ik zie mezelf nog staan in mei met mijn crosser in het Drongengoed. Strook vals plat op...dalen en weer opknallen. Ik moest en zou explosiever worden. Toch had ik ook moeilijke momenten. Organisatorische romsplomp, spanningen en een heel moeilijke periode in juli/augustus. De keerzijde van de medaille zeker. Fietsen is mijn grootste passie. Passie gaat ook samen met emotie. Gelukkig waren er steeds mensen die me altijd steunden. Fietsers uit binnen en buitenland, oude eeuwige maten uit Maldegem, mijn familie, Veltec maten en Veltec als sponsor.

Ambities 2012

Kan ik nog beter? Misschien was het wel mijn beste seizoen ooit. Maar ik kan en wil dit niet aanvaarden. Volgens de persoonlijkheidstest ben ik dan ook een INTJ. Strategen die steeds bezig zijn met analyse en nieuwe ideeën. Mijn drijfveer is niet de strategie begrijpen maar ze vooral toepassen. Stilstaan is achteruitgaan. Zwaktes: pieken gedurende één maand, meerdere dagen na elkaar presteren (zoals een ronde renner), vlakke weg vermogen leveren zoals bergop en explosiviteit. De UWCT finale heeft me overtuigd. Ik moet meer kunnen dan alleen maar bergop rijden in het hooggebergte. Hoewel ik de Marmotte heb gewonnen, had ik die dag slechte benen. Geloof me de Powertap liegt niet :-) Meerdere dagen of weekends na elkaar top zijn lukt me nog niet. Vertrouwen op mijn oude sterktes en nieuwe verworven kwaliteiten zal me ook helpen om mijn niveau te behouden. Ik zie nu al uit naar 2012. Het wordt anders, nieuw en hopelijk nog beter :-). Plezier. Ik heb nu al zin in het winter seizoen, misschien pik ik ergens een nieuwe uitdaging mee en de kalender kan niet snel genoeg bekend raken. Na verplichte rust wegens blessure snakt mijn lichaam en geest naar fietsen. Passie bepaalt wie ik wil zijn en wie ik werkelijk ben. Fietsen, Gran Fondo's en bergen maken me gelukkig. En is geluk niet de belangrijkste drijfveer in het leven?

UWCT finale Stavelot

Het strijdplan

Veertien dagen lang sta ik nu al met een gezwollen pols. De diagnose: een ontsteking van de peesschede door een aanhoudende statische belasting. Bijna 8 uur staand klimmen met een neiging om vooral aan de rechterkant te sleuren heeft zo zijn gevolgen. Volgens de arts komt het neer op uren lang een emmer in de lucht houden. Afgelopen veertien dagen was de opdracht om de Ötzi traagheid om te zetten naar interval snelheid voor een race in de Ardennen. Eén geluk, ik hoefde geen lange duurtrainingen meer te doen. Ander probleem, ik moet toch "blokskes" trainen bergop. Dus de trainingen werden kort maar krachtig. Solo Vlaamse Ardennen: elk heuveltje opknallen en ertussen tempo Z2. Twee peloton ritten. En de rest Z1 hoge souplesse. In de aanloop naar het WK verbrook ik mijn record RPM in het losrijden. Voor mij een opsteker gezien souplesse een echt werkpunt was dit jaar. Ondanks de pols voelden mijn benen redelijk hersteld na de zware periode in augustus. Meer zelfs.....

De goesting

De UWCT finale in Stavelot, start van de dames was voorzien om 14u. Ik had geen "Gran Fondo gevoel". Moet ik nu niet om 9uur naar bed? Hoe laat moet ik opstaan? Hoe lang zit ik morgen in "koers"? Pas om 9u30 thuis vertrekken. Na een ontbijt op een normaal uur en niet midden in de nacht om 11u30 geland in Stavelot. Ontmoeting met de Veltec maten. Onze goesting om te starten was zo goed als onbestaande. Regen, koud, nat en het geluid van aanrijdende ambulances. We konden ook nog altijd pannenkoeken gaan eten! Met enige twijfel keek ik naar mijn pols. Straks moet ik over natte kasseien. Gelukkig kwam Didier met een big smile op zijn gezicht. Lekker, ik heb er zin in! En toen werd het droog. Ik kon Judith toch niet alleen laten starten in het dames peloton. Het zou misschien allemaal nog meevallen...

Vlak voor de start

De strijdkleuren werden aangetrokken. Wit, rood, groen. Veltec gaat ervoor. Toen kwam een beetje het Gran Fondo gevoel. "We all go down together! No one dies alone." Gefluit van Italiaanse mannen op weg naar het startvak. Ah, de Gran Fondo sfeer. In het startvak was het nog lang wachten. Alle ambulances waren nog onderweg en de spoed lag al vol. Gelukkig begon de zon te schijnen voor de dames. Gemoedelijke babbel met de mannen van shimano in het Maldegems. Ik was volledig ontspannen. Heelhuids aankomen was belangrijker als winnen.

De start

Deze keer geen jump start zoals in elke cyclo. Aangenaam om rustig op te warmen. Babbelke doen met Anja. "Geen bloed in de keel van bij de start". Na een aantal kilometer wandeltempo namen Judith en Esther initiatief om te koersen. Leuk, ik doe mee. Met drie, en vooral Judith, maakte tempo tot aan de eerste helling. Ik meteen op kop op de AB. Met een alert oog voor Judith in mijn wiel. Team work. Ze nam over. Maar de zwerm bleef maar plakken. Net voor de top nam ik terug over. Esther volgde. Het wordt dringend tijd om de groep uit te dunnen. Op de Brume ging ik aan. Dit gaat makkelijk! Esther volgde rechts, Anja links. Nog twee verstekelingen Karine en Molly. Enkel Karine volgde in de afdaling. Met vier weg! Het is wel nog heel ver. En eigenlijk was dit niet de bedoeling.

De koers

Bij de tweede passage in Stavelot voerde Esther de forcing op de kasseien. Ik moest een gaatje laten. Kasseien, ik kan het niet en ik haat ze. Na enig geklooi met het versnellingsapparaat zat ik terug in haar wiel op de Haute Levée. Terug met vier. Na enig overleg beslist om zonder te forceren door te rijden. In de afdaling van de Rosier zaten we 1 min voor op het groepje achter ons. Met nog twee hellingen te gaan komt het er nu op aan om door te rijden. We vonden de samenwerking en draaiden rond met vier. Op de Aisomont wou ik iets ondernemen. Wegrijden? Of een versmachtend tempo opleggen? Een finale demarrage is normaal gezien niet voor mij weggelegd. Ik moet het meer hebben van een gelijkmatig versmachtend tempo bergop. Maar de dames losten niet! Als ik nu echt aanval word ik misschien nog ingehaald. Ze zullen misschien toch moe worden? Met die gedachte ging ik de finale in.

De finale

Moet ik gebruik maken van mijn daalcapaciteiten? Gezien het weer en de gevaarlijkheid van de Wannerval afdaling is dit misschien te veel risico. En die dames zijn ook geen pannenkoeken. Net voor de Stockeu schoot Esther naar voor. Moet ik aangaan van bij de voet of wachten? Gaan, ik kan niet over kasseien! In het rood geknald. Ik stond nog nooit zo snel boven. Zwalpende mannen ingehaald. Boven aan het standbeeld. Meteen doorgetrokken in de afdaling. Hopen op overleving op de kasseien. Ja, ik heb het gehaald. Eerste dame scratch op een parcours die me eigenlijk intrinsiek minder ligt. Ik heb me zelf verrast. Ik kan het blijkbaar ook. De Gilbert aankomst. Nooit gedacht....

Drie op drie

Derde overwinning op rij in de Otzie. Is het een verrassing? Eigenlijk niet. De dames in de Gran Fondo wereld die even hard rijden als mij ken ik bij naam. Startlijsten doornemen is altijd onderdeel van mijn voorbereiding. Alle dames worden gescreend en gegoogled. Absolute zekerheid heb je natuurlijk nooit. Drie jaar geleden was ik in de Otzie ook nog een nobele onbekende. Onbekend maakt onbemind, maar ook oncontroversieel. Drie jaar geleden kon ik nog rustig losrijden in Sölden zonder starende blikken. Ongestoord in het wiel zitten van bekende en onbekende mannen. Of het even laten hangen bij een slechte dag.

Drie jaar later ging ik de dag voor de Otzie losrijden richting Vent en terug. Ondanks de verhulling in de zwarte Ultima windjack werd ik overal herkend. Eerlijk ik kan daar echt van genieten. Herkenning getuigt meestal van erkenning. Een beloning voor het harde werk. Zeker in het Ötztal geniet de siegerin een bijzondere status. Het begint al 's morgens in het startvak. Vanden Brande is daar. Hup camera, wat zijn de verwachtingen en de ambities? Koppen worden gedraaid, mijn fiets wordt onderworpen aan een kritische blik. Anoniem starten kan niet meer.

Onder de mannen wordt het een sport om zich te meten met de eerste dame. Wat is de doelstelling dit jaar? Vóór Vanden Brande finishen. Op de Timmelsjoch mocht ik zelf aan de bak op de vlakke stukken tegenwind. Niemand die wou overnemen. Heel de dag en zeker op de Timmelsjoch sputterde mijn maag tegen. Een combinatie van teveel zoete gels en achteraf gezien te weinig drinken. Compleet leeg op die vreselijke laatste 7 kilometer van de Timmelsjoch. Ja, ook ik word moe. Toen een nieuw parcours record er niet meer inzat verloor ik mijn Grinta. En kwam ook het besef. Dit is mijn laatste tocht in de bergen dit jaar. Hup op de 27 en peddelen, genietend van het uitzicht. Sneller kon ik toch niet meer.

Op de Mautstelle werd ik kwaad. Godver, laat uw kop niet hangen. Opgepept door de volgmoto met camera en de rennleiting 2. Showtime! Op de tanden bijten, volle bak in de afdaling. Stormen door Sölden. Maar toch tijd nemen om te genieten. Genieten van mijn derde overwinning in de Ötz. Handen in de lucht. Drie op drie. "The legend (Marmotte), the beauty (Maratona dles Dolomites) en the beast (Otzie)". Welke Gran Fondo renster kan dit zeggen?

Nog één week voor de Ötz

Zeven weken tussen de Maratona dles Dolomites en de Otzie. Hoe overbrug je die zeven weken? In tegenstelling tot vorig jaar voelde ik me na de Maratona niet moe. Toch nam ik een weekje relatieve rust. Fietsen en niet trainen. Een ritje in het wiel van de buddybikers op woensdag. En de zaterdag na de Maratona was ik alweer aan het vlammen in de Vlaamse Ardennen.

Maandag 18 juli begon de voorbereiding op deel 2 van het seizoen. Op 28 augustus de Otzie en 11 september de UWCT finale in Stavelot. Alle laatste verlofdagen gaan op. Met dank aan onze nationale feestdag en GP voor het verblijf in Samöens. Tijdens ons verblijf pikten we een Gran Fondo mee over de Italiaanse grens. La Maratona du Mont blanc, had iets weg van een waaierrit in de Ardennen. Maar met in het begin een col bestaande uit twee keer zes kilometer. Daar haalde ik volgens mijn Joule nieuwe vermogenspieken. En op het eind de light versie van de Mortirolo, de Colle san Carlo. Na de cyclo werd het een hele week bikkelen in het wiel van de Veltec masters. Een 11daagse loodzware trainingsstage waar we 42 uren draaiden.

Achteraf gezien een beetje te zwaar. Maar het aard van het beestje zeker. Alle collen op de kaart moesten beklommen worden. Compensatiedrang voor alle verblijfen in de bergen waar we alleen maar wachten, zitten en rusten tot the Day. Na Samöens opnieuw een week relatieve rust. Eén week 12 uur losrijden en een korte intervaltraining op zondag in de Ardennen. Gezien de bijkomende perikelen kwam die week welgekomen.

Vanaf 11 augustus blok twee van de Otzi voorbereiding. Met alweer een feestdag voor de Belgen op 15 augustus. Het ideale moment om te trainen met het Veltec team vanuit de Sportherberg van Michel Snel. 14 uur in drie dagen. Thuis gekomen en meteen doorgetrokken. In de Vlaamse Ardennen een pittige intervaltraining. Het gevoel zat goed. Maar toch word je een beetje sloom van al die lange duurtrainingen. Het typische Ötzie gevoel.

Afgelopen twee dagen verbleven Frederic en ik met een bon van de winst van vorig jaar in Hotel Liebe Sonne. Even geprofiteerd van de luxe na de verkenning Jaufen en Timmelsjoch. Vandaag nog heen en terugje Solden-Oetz. Morgen de Kühtai en dinsdag nog even de laatste afdaling verkennen. En dan zit het erop. Rest me alleen nog wachten, zitten, rusten, liggen...gelukkig verzacht de Vuelta de pijn. Het leven van een cyclorenner in de bergen.